Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει συμβεί μια σταθερή εξέλιξη στις συντηρητικές θεραπείες των προβλημάτων κίνησης. Το πέρασμα στην αξιολόγηση και θεραπεία με μια Λειτουργική ή Νευρομυϊκή προσέγγιση ενδυναμώνει και συμπληρώνει τη συμπτωματική και δομική προσέγγιση.

Η Λειτουργική ή Νευρομυϊκή προσέγγιση προχωρά πέρα από την κλασσική διάγνωση, εξακριβώνοντας τα συνήθη πρότυπα στάσης και κίνησης, την δυναμική ισχύ, την ελαστικότητα και τον συντονισμό, την ειδική μυϊκή δραστηριοποίηση και τον κινητικό έλεγχο της πάσχουσας περιοχής, ενώ λαμβάνει υπ' όψιν συντελεστές από το άμεσο περιβάλλον του ατόμου.
(Vicky L. Saliba, Gregory S. Johnson, and Cheryl Wardlaw)

Η Θεραπεία ξεκινά από την αξιολόγηση

Περιγράφονται τα πρότυπα κίνησης και οι συνήθειες του ατόμου, εντοπίζονται τα δυνατά και αδύνατα σημεία του, καθώς και τα ειδικά προβλήματα που εμποδίζουν την αυτονομία του. Η θεραπευτική διαδικασία προσεγγίζει το άτομο ως σύνολο, συμπεριλαμβάνοντας τις υποκειμενικές του ανάγκες και φιλοδοξίες, καθώς και τις απαιτήσεις του περιβάλλοντος στις οποίες καλείται να ανταπεξέλθει.

Η αδρή αξιολόγηση, αφορά στη συνολική λειτουργικότητα του ατόμου, την οποία ο θεραπευτής καλείται να εξελίξει. Η λεπτομερής αξιολόγηση, περιλαμβάνει συγκεκριμένες μετρήσεις σχετικά με το δομικό έλλειμμα, το οποίο ο θεραπευτής καλείται να αντιμετωπίσει.

Η διαδικασία της αξιολόγησης μελετά την κινητική συμπεριφορά σε συγκεκριμένες θέσεις και δραστηριότητες, όπως:

• Ύπτια θέση και το πέρασμα στην πλάγια θέση.
• Το πέρασμα από την πλάγια θέση στην καθιστή, στην άκρη του κρεβατιού και η διατήρησή της.
• Η δυνατότητα του ατόμου να μετακινηθεί από το κρεβάτι σε κάποιο κάθισμα.
• Η υιοθέτηση και διατήρηση της όρθιας στάσης
  
  

Αλλά και:

• Το πέρασμα από την πρηνή θέση στην τετραποδική.
• Το πέρασμα από την τετραποδική στη γονυπετή.
• Το πέρασμα από τη γονυπετή στην όρθια στάση.

Κατόπιν σχεδιάζεται η θεραπευτική προσέγγιση με στόχο την ανάπτυξη της ικανότητας για εθελούσια κίνηση. Θεσπίζονται οι μακροπρόθεσμοι και βραχυπρόθεσμοι στόχοι, οι οποίοι κατανέμονται στην κάθε θεραπεία. Κριτήριο για την επιτυχία της κάθε συνεδρίας είναι η "αρχική και τελική δοκιμασία" ("Pre-and-Post test"), η οποία αφορά στην επιλογή μιας δραστηριότητας που πρέπει να βελτιωθεί κατά την διάρκεια της συνεδρίας.

Σύμφωνα με τον J. Basmajian: «Στην φυσικοθεραπεία εκπαιδεύουμε ένα συγκεκριμένο έργο ("Task") και κατόπιν μαθαίνουμε το άτομο να το χρησιμοποιεί λειτουργικά».

Παράδειγμα

• Η εκπαίδευση της σταθερότητας του κορμού κατά την βάδιση, προαπαιτεί στήριξη πάνω στη λεκάνη.
• Η ενδυνάμωση και ο συντονισμός της λεκάνης μπορεί να γίνει από ένα χαμηλότερο και πιο ασφαλές επίπεδο, όπως η ύπτια, η πλάγια και η καθιστή θέση, με την εφαρμογή κατάλληλων τεχνικών.
• Αφού επιτευχθεί η σταθερότητα της λεκάνης, η δραστηριότητα θα ενσωματωθεί στην βάδιση.
  
  

Επί μέρους στόχοι για την ανάπτυξη της λειτουργικότητας είναι η βελτίωση της ισορροπίας καθώς και η αξιοποίηση και ο έλεγχος των προστατευτικών αντιδράσεων.

Η φυσικοθεραπεία αξιοποιεί την προσαρμοστικότητα του νευρικού και του μυϊκού συστήματος, την ικανότητα, δηλαδή, του οργανισμού να βελτιώνεται, ώστε να μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες και τα ερεθίσματα του περιβάλλοντος.