Κεντρικός άξονας της θεραπευτικής διαδικασίας είναι η ανάπτυξη της λειτουργικότητας του ατόμου, της ικανότητάς του, δηλαδή, να αντιμετωπίζει με επάρκεια τις καθημερινές του ανάγκες για κίνηση και σταθερότητα.

Η θεραπευτική στρατηγική ακολουθεί τη Λειτουργική Προσέγγιση, προκειμένου το συνολικό αποτέλεσμα να είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των επί μέρους θεραπευτικών εφαρμογών.

Η θεραπεία ξεκινά από την εκτεταμένη αξιολόγηση, όπου εντοπίζονται τα δομικά και λειτουργικά προβλήματα και αξιολογούνται οι δυνατότητες δραστηριοποίησης των αποθεμάτων του ατόμου ("untapped reserves").

Η διαδικασία της αξιολόγησης είναι δυναμική. Ερευνά, δηλαδή, το έλλειμμα που παρουσιάζεται στο άτομο κατά την διάρκεια της προσπάθειάς του για σταθερότητα και μετακίνηση στα διαφορετικά στάδια της κινητικής εξέλιξης του ανθρώπου.

Ενδιάμεσα στάδια της αξιολόγησης είναι το πέρασμα από την ύπτια στην πρηνή θέση με περιστροφή του κορμού, η στήριξη στους αγκώνες, η μετάβαση στην τετραποδική και τη γονυπετή θέση, η ικανότητα για δραστηριότητα στην καθιστή θέση, η σταθερότητα στην όρθια στάση και η ανάπτυξη της βάδισης.

Ο σχεδιασμός της θεραπείας ακολουθεί μία θετική προσέγγιση αξιοποιώντας τις υπάρχουσες ικανότητες για την ενίσχυση των αδύναμων ή μη λειτουργικών  περιοχών και την δραστηριοποίηση των δυνατοτήτων που βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση.

Οι κυριότεροι στόχοι της θεραπείας που εφαρμόζεται σε περιπτώσεις σοβαρού τραυματισμού είναι:

• Η αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων του ατόμου, ειδικότερα αυτών που βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση.
• Η αντιμετώπιση του φαινομένου της αδράνειας του νευρομυϊκού μηχανισμού από τη μη χρησιμοποίηση ("learned non-use"), ειδικά στις ζώνες με μερική εννεύρωση ("partial innervation zone").
• Η αξιοποίηση της ικανότητας του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος να βελτιώνεται, προκειμένου να αντεπεξέλθει στα εξωτερικά ερεθίσματα, ώστε να καλύψει τις ανάγκες του οργανισμού.
• Η αξιοποίηση των δυνατοτήτων αλληλεπίδρασης που έχει το άτομο με το περιβάλλον του
  
  

Προκειμένου να "χτιστεί" η λειτουργικότητα, ο θεραπευτής θα λειτουργήσει σε δύο επίπεδα: αντιμετωπίζει το δομικό πρόβλημα και συμπεριλαμβάνει την δομική διόρθωση στην ανάπτυξη μιας ολοκληρωμένης (λειτουργικής) κίνησης,  δραστηριοποιώντας τους νευρομυϊκούς μηχανισμούς για την ανάπτυξη του κινητικού ελέγχου.

Αρχικά, διευκολύνεται η σταθερότητα και ο έλεγχος του κορμού, ώστε να αναπτυχθεί το απαραίτητο υπόβαθρο της εκούσιας κίνησης. Σημείο - κλειδί είναι η ανάπτυξη αρμονικής κίνησης με στροφή, προσανατολισμένη σε συγκεκριμένο έργο. Η ανάπτυξη της θεραπείας περνά από διαδοχικές θέσεις ως την ορθοστάτηση και την βάδιση, και εστιάζει στην ποιότητα της κινητικής ανταπόκρισης του ατόμου.