Η πρώτη αποστολή στο Ιρακινό Κουρδιστάν πραγματοποιήθηκε από τον Φεβρουάριο έως και τον Αύγουστο του 2000, ενώ η δεύτερη από τον Δεκέμβριο του 2000 έως και τον Απρίλιο του 2001, με τον Ιταλικό οργανισμό «EMERGENCY» (info at: www.emergency.it ), που ιδρύθηκε το 1994 και παρέχει χειρουργική φροντίδα και αποκατάσταση σε θύματα πολέμου.

Η περιοχή τής Μέσης Ανατολής ήταν τμήμα τής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Με τη λήξη τού πολέμου, η Μεγάλη Βρετανία ανέλαβε τη διοίκηση τής περιοχής ως τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου με την αναχώρησή της παρέδωσε τη διοίκηση στις τοπικές εθνότητες. Από τον τεχνικό σχεδιασμό των συνόρων «Επί Χάρτου» δημιουργήθηκαν το σημερινό Ιράκ, η Ιορδανία, η Συρία και σχεδιάστηκαν τα όρια των υπολοίπων κρατών.

Στην περιοχή τού Βορείου Ιράκ, της Νοτιοανατολικής Τουρκίας, της Ανατολικής Συρίας και του Δυτικού Ιράν, ζουν συνολικά 25 εκατομμύρια Κούρδων, οι οποίοι αποτελούν μία από τις τελευταίες εθνότητες του πλανήτη που δεν έχει δικό της κράτος.

Μετά τον πρώτο πόλεμο τού Κόλπου, δημιουργήθηκε στο Βόρειο Ιράκ, πάνω από τον 42ο παράλληλο, η «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων» για τα μαχητικά τής Ιρακινής κυβέρνησης, και δόθηκε σχετική αυτονομία στα 5 εκ. Κούρδων που ζουν στην περιοχή που άλλοτε ήταν ο «δρόμος του μεταξιού». Την αυτονομία διαδέχτηκε ο εμφύλιος.

Οι νάρκες βρίσκονται σε όλες τις περιοχές που είναι κοντά στα σύνορα: κοντά στα χωριά, στα σχολεία ή στα ακαλλιέργητα χωράφια. Πιθανώς να φτάνουν και τα 15 εκατομμύρια (!), για τα μόλις 5 εκατομμύρια κατοίκων τής περιοχής. Τα όπλα υπάρχουν με τη συχνότητα που υπάρχουν στη χώρα μας τα κινητά τηλέφωνα, και είναι χρήσιμα κατά την επίλυση των καθημερινών διαφορών. Σχεδόν αποτελούν βασικό αξεσουάρ τής καθημερινής περιβολής.

Το σύστημα υγείας είναι υποτυπώδες, όπως βέβαια και κάθε άλλη δημόσια δομή, στη χώρα που άλλοτε ήταν η δεύτερη πλουσιότερη στον κόσμο.

"EMERGENCY"

Ο Μη Κυβερνητικός Ανθρωπιστικός Οργανισμός EMERGENCY δημιουργήθηκε από τον χειρουργό Gino Strada, που εργαζόταν στον Ερυθρό Σταυρό, όταν το 1994 ξεκίνησε με μια ομάδα υποστηρικτών, δύο Jeep και βασικό ιατρικό εξοπλισμό, να δημιουργήσει ένα χειρουργικό κέντρο στο Βόρειο Ιράκ.

Το 2002, η δραστηριότητα του οργανισμού αφορούσε σε δύο Χειρουργικά Κέντρα για θύματα πόλεμου, δυναμικότητας 100 κλινών με μέση πληρότητα 80% το καθένα, ένα Κέντρο Αποκατάστασης και 17 περιφερειακούς σταθμούς πρώτων βοηθειών.

Στα νοσοκομεία στο Erbil και τη Sulaimaniya απαγορεύεται η οπλοφορία, και ο σωματικός έλεγχος είναι απαραίτητος για όλους τούς επισκέπτες. Τα νοσοκομεία αυτά περιελάμβαναν τμήμα επειγόντων και εξωτερικών ιατρείων, αίθουσες χειρουργείων, μονάδα εντατικής θεραπείας, πτέρυγες για άνδρες, γυναίκες και για παιδιά με εγκαύματα, μονάδα κακώσεων Νωτιαίου Μυελού και Φυσικοθεραπευτήριο.

Η Φυσικοθεραπεία παρέχεται από ομάδα ντόπιων θεραπευτών που έχουν εκπαιδευτεί από ξένους εθελοντές. Επίκεντρο των δραστηριοτήτων είναι το άτομο και η όσο το δυνατόν πληρέστερη και συντομότερη ανεξαρτητοποίησή του. Ο εξοπλισμός αποκατάστασης βασίζεται σε πολύ απλά υλικά, ενώ η αποδοτικότητα των προγραμμάτων παραμένει ιδιαίτερα υψηλή.

Ο «Προσανατολισμός στην Αποκατάσταση» που έχει υϊοθετηθεί από το νοσοκομείο, με βοηθήματα βάδισης και εκπαίδευση του νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού, στοχεύει στην πληρέστερη ανεξαρτητοποίηση τού ατόμου και επεκτείνει τις δραστηριότητες τής φυσικοθεραπείας.

Στην Μονάδα Κακώσεων Νωτιαίου Μυελού, η θεραπευτική ομάδα στελεχώνεται και από έμπειρους χρήστες τροχοκαρέκλας για την εκπαίδευση στην αυτοεξυπηρέτηση. Η μέση διάρκεια θεραπευτικού προγράμματος είναι 10-12 εβδομάδες, με έμφαση στη διδασκαλία και την ανεξαρτητοποίηση. Μαζί με τον θεραπευόμενο υποδεχόμαστε και έναν συγγενή, ο οποίος εκπαιδεύεται στην εκτέλεση παθητικών κινήσεων και βασικών δεξιοτήτων αποκατάστασης. Με το τέλος τής περιόδου, γίνεται εγγραφή στη λίστα αναμονής για επανεισαγωγή μετά από 8-10 μήνες, και λαμβάνεται μέριμνα για την τροποποίηση τής οικίας προκειμένου να γίνει προσπελάσιμη.

Η Μονάδα Εγκαυμάτων για παιδιά έως 12 ετών, δέχεται περίπου 50 εισαγωγές το μήνα. Τα εγκαύματα είναι τόσο τακτικά λόγω των συνθηκών διαβίωσης στην περιοχή. Παρέχεται εκπαίδευση ενός γονέα για την εφαρμογή απλών τεχνικών κινησιοθεραπείας.

Στο Κέντρο Αποκατάστασης στη Sulaimaniya εφαρμόζονται περίπου 45 προθέσεις άνω και κάτω άκρων το μήνα, και παρέχεται επαγγελματική εκπαίδευση. Με το τέλος τής επαγγελματικής εκπαίδευσης, συχνά παρέχεται οικονομική υποστήριξη, προκειμένου τα άτομα να ξεκινήσουν μια δική τους δουλειά.

Στις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εικόνες από έναν ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ παλαιών ασθενών μας. ("Παίζουμε Ποδόσφαιρο;")

Οι άνθρωποι στο νοσοκομείο

Τα περιστατικά που συναντά κανείς σε ένα νοσοκομείο για θύματα πολέμου είναι δύσκολο να περιγραφούν με λόγια.

Πρόκειται για εκτεταμένα τραύματα από νάρκες ή σφαίρες που έχουν σαν αποτέλεσμα την απώλεια κάποιου μέλους τού σώματος, ή εκτεταμένη βλάβη σε κάποιον ιστό. Ακρωτηριασμοί, κατάγματα, κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, κακώσεις νωτιαίου μυελού και εγκαύματα.
«Θύμα Πολέμου» μπορεί να είναι ένα παιδί που έπαιζε στους αγρούς, ένας βοσκός, ή ένας εργάτης.

Παρ' όλ' αυτά, το περιβάλλον τού νοσοκομείου ενώ ήταν σκληρό, δεν ήταν θλιβερό. Τις ώρες των επισκέψεων, οι συγγενείς και οι φίλοι, σχημάτιζαν ουρές των 40 ή και 50 ατόμων. Δεν πρόσφεραν κάτι υλικό αυτοί οι άνθρωποι. Ήταν όμως εκεί για να συμπαρασταθούν και να μοιραστούν την αγωνία, τον πόνο και τις συνέπειες τού τραυματισμού. Σε τέτοιες στιγμές ένιωθε κανείς την αμέριστη συμπαράσταση τού περιβάλλοντος.

Το προσωπικό τού νοσοκομείου έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, με στοιχειώδη μέσα και άψογη συμπεριφορά. Ενδεικτικό των παρεχομένων ιατρικών και νοσηλευτικών υπηρεσιών είναι τα χαμηλά ποσοστά μετεγχειρητικών επιπλοκών και η πλήρης απουσία κατακλίσεων, ακόμα και σε μακρόχρονη παραμονή, στη μονάδα κακώσεων νωτιαίου μυελού.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το ότι, σε αυτές τις συνθήκες, η θλίψη που συναντά κανείς είναι ανύπαρκτη, ειδικά αν συγκριθεί με αυτήν του «ανεπτυγμένου κόσμου», όπου, ενώ τα βασικά προβλήματα έχουν λυθεί, η ματαιοδοξία έχει γίνει καθημερινότητα.

Το ότι η ζωή είναι πολύτιμη, το μαθαίνει κανείς αλλιώς σε ένα νοσοκομείο για θύματα πολέμου. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον μπορεί κάποιος να κατανοήσει πλήρως πόσο μικρή είναι η ζωή μας για να την κάνουμε θλιβερή, και πως όταν η θλίψη γίνεται συστατικό των ανθρωπίνων σχέσεων, ματαιώνει τον βασικό λόγο τής ύπαρξής τους.