Ο σεισμός που έγινε τον Δεκέμβρη τού 1989 είχε ως αποτέλεσμα τον άμεσο θάνατο 30.000 ανθρώπων. Οι ζημίες που προκλήθηκαν στις εγκαταστάσεις παραγωγής ενέργειας, είχαν σαν αποτέλεσμα την απώλεια άλλων 30.000 από το κρύο και την πείνα τον χειμώνα που ακολούθησε.

Το κράτος κατέρρευσε, έμεινε δύο χρόνια χωρίς ηλεκτροδότηση, και ξένοι οργανισμοί ήρθαν εδώ να παράσχουν την υποστήριξή τους. Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ήταν από τους πρώτους που έφτασαν στην περιοχή.

Το Ελληνικό τμήμα τής οργάνωσης ανέλαβε την υποστήριξη τού ιδρύματος «Mangatoon - το σπίτι τού παιδιού» για άτομα με ειδικές ανάγκες 0-6 ετών. Όταν η οργάνωση ασχολήθηκε με το ίδρυμα, αυτό λειτουργούσε σε Container. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να αντιμετωπισθεί, ήταν η παιδική θνησιμότητα. Σημαντική βοήθεια προσέφερε ένας σουηδικός οργανισμός για την αποκατάσταση τού κτιρίου, ενώ οι ΓΧΣ ανέλαβαν τη λειτουργία τού ιδρύματος.

Στο τέλος τού προγράμματος, το 1996, η συμβολή τής φυσικοθεραπείας αφορούσε στην εκπαίδευση τού προσωπικού και στην κατασκευή παιχνιδιών αποκατάστασης, που θα βοηθούσαν το άτομο να κινηθεί.

Παρουσιάστηκε όμως η ανάγκη για εξειδικευμένο ντόπιο προσωπικό, που θα συνέχιζε το θεραπευτικό έργο μετά την αναχώρησή μας.
Επιλέξαμε δυο άτομα, τον Edick Alagozian και την Anoush Maloyan και ζητήσαμε από την Ελληνική Εταιρεία Νευροεξελικτικής Αγωγής να εκπαιδεύσει τους δύο θεραπευτές στη μέθοδο Bobath.
Η ανταπόκριση τής εταιρείας ήταν άμεση. Το καλοκαίρι τού 1997, οι δυο θεραπευτές ήρθαν στην Ελλάδα προκειμένου να παρακολουθήσουν το σεμινάριο τής μεθόδου, που ολοκληρώθηκε την επόμενη χρονιά.
Ο ερχομός και η εκπαίδευση των δύο θεραπευτών δε θα ήταν εφικτή χωρίς τη συνεργασία τού ΤΕΙ Θεσσαλονίκης που προσέφερε στέγη, και της Αρμένικης Κοινότητας της Ελλάδας που παρείχε τη μετάφραση.

Οι Κάτοικοι

Η Αρμενία είναι ένα από τα αρχαιότερα κράτη στον δυτικό κόσμο, που συνεχίζει να διατηρεί την ύπαρξή του. Αυτό οφείλεται στο υψηλό ένστικτο αυτοσυντήρησης που διαθέτουν οι κάτοικοι τής χώρας. Την επόμενη χρονιά από τον σεισμό, σημειώθηκε 50 % αύξηση τού ρυθμού γεννήσεων.
Ο ρυθμός αυτός διατηρήθηκε για δύο χρόνια, ώσπου οι άνθρωποι συνειδητοποίησαν τη δυσκολία να ανατραφεί η οικογένειά τους στις οικονομικές συνθήκες που διαμορφώθηκαν μετά την καταστροφή. Το επόμενο διάστημα ο ρυθμός των γεννήσεων έπεσε στο ποσοστό που υπήρχε πριν το σεισμό.

Το 1996 οι μνήμες ήταν ακόμα νωπές. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό, ήταν το βλέμμα των ανθρώπων.
Απώλεια 50-60.000 ανθρώπων σε μια πόλη 300.000, σημαίνει πως δεν υπήρξε κανείς που να μην έχει χάσει συγγενή ή φίλο. Το Βλέμμα των ενηλίκων που αντιμετώπισαν αυτή την κατάσταση έγινε τραχύ, σχεδόν παγωμένο, και απέκτησε τη δύναμη τής επιβίωσης.

Τα παιδιά κουβαλούσαν μέσα τους την ελπίδα.
Σε κοιτούσαν βαθιά μέσα στα μάτια με το βλέμμα των ενηλίκων, χαμογελούσαν πλατιά και σου έλεγαν: «Θέλεις να παίξουμε;».

Στην Αρμενία υπάρχει ένα ρητό που περιγράφει τη στάση των ανθρώπων.
Στην τοπική γλώσσα, "Antkar Hagan" σημαίνει «Φτωχός αλλά Περήφανος».
Αυτή ακριβώς την περηφάνια συναντά κανείς σε όλες του τις συναναστροφές με τους κατοίκους αυτής της χώρας.