Ένα ερώτημα που μπαίνει κάθε φορά που έρχεται η συζήτηση...
- Μα, η σωστή ερώτηση είναι «Γιατί Όχι Αποστολές;»

Η συμμετοχή σε μια αποστολή με έναν ανθρωπιστικό οργανισμό, είναι ίσως ένα από τα πιο δημιουργικά, πιο όμορφα, πιο σημαντικά πράγματα που μπορεί να κάνει κανείς. Είναι τόσα εκείνα που μαθαίνει και εκείνα που βιώνει, που δύσκολα συγκρίνονται με τη γνωστή καθημερινότητα.

Τα πάντα είναι διαφορετικά και μεγενθυμένα. Οι προκλήσεις και οι παραστάσεις είναι τέτοιες, που κινητοποιούν ολόκληρο τον οργανισμό σε επίπεδο φυσικό, ψυχολογικό και διανοητικό, με αποτέλεσμα ο άνθρωπος να βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς εγρήγορσης.

Τί είναι μια αποστολή;

Είναι η στιγμή που παύει κάποιος να παρακολουθεί τα γεγονότα από τα δελτία των ειδήσεων και αποφασίζει να συμμετάσχει σε αυτά. Είναι η στιγμή τής πρωτοβουλίας.
Στις χώρες αυτές είναι τόσες οι ανάγκες, που το ατομικό «Εγώ» μηδενίζεται, και ο άνθρωπος νοιάζεται περισσότερο για το πώς θα γίνει χρήσιμος για τους άλλους.

Είναι η πρόκληση που νιώθει όποιος προσπαθεί να εφαρμόσει τις γνώσεις του με υποτυπώδη μέσα, και να διδάξει τα όσα ξέρει, σύντομα, σε ανθρώπους που δεν γνωρίζει, σε μία άλλη γλώσσα, με τέτοιο τρόπο, ώστε οι άνθρωποι να τα χρησιμοποιήσουν και να γίνουν πιο αποτελεσματικοί στη δουλειά τους.

Και τί μαθαίνει κανείς σε μια αποστολή;

Κατ' αρχήν, μαθαίνει να σέβεται. Τους Ανθρώπους, τις συνήθειες και την κουλτούρα εκείνων που συναντά. Μαθαίνει να ζει μαζί τους και να αλληλεπιδρά. Να αποστασιοποιείται από τις ρίζες του και τις παραδόσεις του, και να βλέπει πέρα απ' τον εαυτό του. Μαθαίνει να αναγνωρίζει τις συνέπειες των πράξεών του.

Πιο πολύ απ' όλα, εκείνο που μαθαίνει κανείς, είναι να είναι ταπεινός.
Διότι καταλαβαίνει πόσο ασήμαντος είναι σ' αυτόν τον κόσμο. Μια στιγμή μόνο, κάποια χρόνια ζωής στην ιστορία του άπειρου, μια μικρή κουκίδα, ένας κόκκος άμμου σε μια απέραντη παραλία, μια ματιά στον ορίζοντα.
Μετά, έρχεται η στιγμή τής ευθύνης. Αυτού που πρέπει να κάνεις πράξη. Η στιγμή τής πρωτοβουλίας. Διότι οι ανάγκες είναι εκεί, είναι υπαρκτές, και είναι μπροστά σου. Κι εσύ, ή μπορείς, ή δε μπορείς να κανείς κάτι. Μα σίγουρα, δε μπορείς να παραβλέψεις, δε μπορείς να πεις πως «Αυτό» δεν υπήρξε.

Τί έχει μια αποστολή;

«Απομυθοποίηση». Νομίζω πως είναι μια λέξη που περιγράφει τα όσα συμβαίνουν στη ψυχή εκείνου που είναι «σε αποστολή».

Μα έχει και το χαμόγελο ενός παιδιού που σου δίνει κουράγιο να συνεχίσεις.

Έχει συναίσθημα. Εκείνο που συμβαίνει στις αποστολές είναι ότι αυτό το «πράγμα» πιάνει τόπο, γίνεται υπαρκτό, αποκτά ύλη και γίνεται κίνητρο.
Έχει και λογική. Διότι το συναίσθημα πρέπει να πραγματωθεί. Διότι χρειάζεται κανείς ένα εργαλείο να επικοινωνεί και να κάνει πράξεις.

Σε μια αποστολή, υπάρχει το ενδεχόμενο να βρεθεί κανείς αντιμέτωπος με την «αλήθεια του».